I.
Κι ό,τι νιώθω από το σώμα σου
Δεν είναι το σώμα σου

Βόσκω μακριά,λιβάδια νοσταλγίας
Κι άφεσης
Ο χρόνος άτακτος,αταξινόμητος
Δε νέμεται μαζί μου τη σιγή

Ό,τι νιώθω στο σώμα σου
Δεν είναι το σώμα σου

Φέυγω πάλι κι η Άνοιξη μ'άκολουθεί
Λες κι είμαι δια παντός Χειμώνας

Λες και δεν άνθισα ποτέ
Μόνο τα χίονια μ'έκαψαν κι έμεινα
Πάντα μόνος κι ανυπόμονος
Μόνος κι ανυποχώρητος στη μοναξιά
Ένας που γνώρισε αμετανόητος
Την πτώση, την έλλειψη, την ενοχή
Ένας λοιπόν που αγάπησε, κι ως τότε,
Ως δηλαδή ν'αγαπηθεί θα παραμείνει
Ζωντανός
Για να μπορέσει να ξαναγίνει αιώνιος

                II.
Λείπω ξανά από τις εποχές
Λείπω και στην ανάμνηση μέσα
Είμαι ανύπαρκτος,ανίατος
Μιας στιγμής νεροσταγόνας το περίσσευμα
Κι ενός Θεού το αποτύπωμα
Σβήνοντας με τον άνεμο και το νερό
Της σάρκας τα καλά και
Τα συμφέροντα

Λείπω ξανά από τις εποχές
Και στο σώμα μου μέσα είμαι
Πληγή σε απόσταση οσμής


                                      ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ